İsmail Hakkı Yılanlıoğlu’na (4)

16 Aralık 1948

Kardeşim Yılanlıoğlu,

8 tarihli mektubunu aldım. Rahatsızlığı atlattığın için tebrik ederim. İnşallah bir daha gelmez. Hepinizin sağ salim olmanızı Tanrı’dan dilerim.

Bizim halimize gelince: Ben gözlerimden şikâyetçiyim. İki profesör bir şey bulmadı. Mecburî bir de gavura gideceğim. Bedriye’nin …….. yüzünden sinirleri pek bozuk. Yağmur o yazdığım zaman sünnet oldu, geçti, bitti. Yalnız acayip bir sünnet(?): otuz beş dakika sürdü. Buğra konuşuyor ve kimseye rahat vermiyor. Yağmur’un hayattaki vecizesi: “Türkler tombalakları sever”di. Buğra’nınki: “Türkler tekme atmaz” oldu. Ayşe ne ise ama Babür’ün Kuran mektebine başlaması galiba erken olmuş. Senin köy ağalığın ise belki ilerde kuracağımız imparatorluğun çekirdeği olur. Sıhhî sebepler dolayısıyla askerlikten çekilsen de kendini tamamen toprak işlerine versen daha verimli ve faydalı olabilirsin.

Yapılan teklife, yani Orhun’un diriltilmesine gelince: Bu işi kabul ederim. Fakat benim de bir takım şartlarım var. Bu şartlar şunlardır:

1- Mecmua için para verecek arkadaşlar tam mânâsıyla ülküdaş olacaklar ve imza edecekler.

2- Paralar sende birikecek. Ancak mecmua çıkacağı zaman bana yollanacak.

3- Mecmua kendisini korutunca bu paralar bende değil, sende kalacak ve aramızda kararlaştırılacak şekilde Türklere, Türkçülüğe sarf olunacak.

4- Mecmuanın neşriyat işi tam selâhiyetle bana verilecek.

5- İcap ederse bir anlaşma nizamnamesi yapılacak ve notere tasdik ettirilecek.

İşte benim şartlarım bunlar. Kabul ederseniz ne âlâ. Etmezseniz ben ortada yokum. Zaten yok olmak üzereyim. Mücadelesiz hayat beni mahvediyor.

Mecmua haftalık olmalıdır. Kabul eder de para toplamaya başlarsanız ben de diğer hazırlıklar için faaliyete geçerim. Şunu da şimdiden söylerim ki, bu zevat Kemalist olursa bu işler yürümez. Sonradan …….. bozguna uğramamak için herşeyi önceden tesbit edelim.

Ayşe’nin, Babür’ün, Gülbeden’in ….. gözlerinden öperim.

Fahriye yengeye hürmetlerimi yollarım. Sana da gelince ….. selâm ederim.

Çocuklar ellerinizden öper, Bedriye şimdi mektepte ama yine de protokollar caridir vesselâm.

Atsız