Özet
Türkçü-Turancı milliyetçilik anlayışı, Resmi-Kemalist milliyetçilik anlayışının inşa etmeye çalıştığı yeni Türk kimliğine ve bu kimliğin temel dayanak noktaları olan coğrafi ve tarihi yaklaşımlara bir tepki hareketi olarak ortaya çıkmıştır. Türkçü ideolog ve tarihçilerin dergilerinde filizlenen ve 1930’lu yıllardaki dünya konjonktüründen etkilenen bu milliyetçilik tasavvuru, 1944 yılındaki Turancılık davası ile Resmi-Kemalist milliyetçilik tarafından silikleştirilmeye çalışılmıştır. Buna karşın Türkçü-Turancı milliyetçilik tasavvuru güçlü bir milliyetçilik anlayışı inşa ederek, daha sonraki süreçte Türk milliyetçiliğinin alacağı biçim ve yaşayacağı dönüşümleri etkileyen, siyasal ve toplumsal yaşamı etkileyen bir hüviyete sahip olmuştur. Bu çalışma, “Türkçü-Turancı milliyetçiliğin ideolojik argümanları nelerdir?” sorusunu cevaplandırmaya çalışmaktadır. Çalışmada tarihsel metod kullanılmakta ve hipotez olarak Türkçü-Turancı milliyetçiliğin, soy esaslı milliyetçilik anlayışı, din konusunda muğlak görüşler, militarizm, bütüncül tarih anlayışı, zenofobi, öteki olarak konumlandırılan kimlikler, komünizm karşıtlığı ve Turancılık nitelikleri çerçevesinde biçimlendiği üzerinde durulmaktadır. Bu niteliklerden soy esaslı milliyetçilik anlayışı, Türkçü-Turancı milliyetçiliğin diğer ideolojik yaklaşımlarını biçimlendiren bir kavram olarak öne çıktığı anlaşılmaktadır. Ayrıca, bu milliyetçilik tasavvuru kendine has bir dış politika anlayışını da bünyesinde barındırmaktadır. Turancılık, ideolojik bağlamda en temel argüman olarak telakki edilmektedir.