Özet
Türkiye Cumhuriyeti’nin İkinci Dünya Savaşı’nın dışında kalması Türk Dış Politikası’nın amaçları bakımından bir başarıdır. Bu amaçlarına ulaşabilmek maksadıyla Türkiye yaptığı anlaşmalarla her iki kampla da ilişkiler geliştirmiştir. Geliştirilen bu ilişkiler savaşın seyri açısından, Türkiye’nin, zaman zaman, farklı kamplara öncelik vermesini gerektirmişti. Bu noktada Türkiye’nin takip ettiği dış politikanın savaş yılları boyunca, menfaatleri gereği, iç politikaya da yansıtılmış olduğunu söyleyebiliriz. Bu anlamda Türk Dış Politikası’ndaki değişimleri gözlemleyebilmek amacıyla, öncelikle, Türk Dış Politikası’nın temel kavramları incelenmiştir. Daha sonra, savaş dönemindeki değişiklikleri takip edebilmek maksadıyla Lozan Antlaşması’ndan savaş başlangıcına kadar olan dönem incelenmiştir. Ayrıca, savaş döneminde ortaya çıkan Turancı grupların yayılmacı talepleriyle ilgili olarak, Osmanlı İmparatorluğu’ndan Cumhuriyete değişen Türkçülük politikasının üzerinde durulmuştur. Son olarak ise, savaş döneminde izlenen dış politikanın savaşın sonuna doğru nihai olarak değişmesiyle ortaya çıkan iç hesaplaşmalardan biri olan Sabahattin Ali-Nihal Atsız Davası’nın ortaya çıkışı, sebepleri, aktörleri, sonuçları ve devamı niteliğindeki davalar esas olarak incelenmiştir.